صفحه اصلی arrow مطالب جالب و متنوع arrow واقعياتي در مورد سوتي احمدي نژاد!! توليد انرژي هسته اي در خانه توسط دختر 16 ساله
 

تابلو اعلانات نت گشت...

نت گشت را home page خود کنيد

ابزارهای رایگان برای افزایش بازدید سایت و وبلاگ شما
کدهای زیبا سازی سایت و وبلاگ - ساعت های زیبا
درج آگهی رایگان 5 ساله

دانلود کتاب عجایب الاسرار
دانلود کتاب گنجنامه شیخ بهایی
دانلود کتاب کلیدهای اسرار
دانلود تقویم نجومی 1396


جستجو در سایت نت گشت و در کل سایت ها
تبلیغات ارزان در سایت پربازدید



آپلود همزمان و نامحدود فایل و عکس

http://toop20.com/products_pictures/30morgh.jpg

تقویم نجومی 96

آموزش باغبانی و گلهای آپارتمانی

 سریال مختارنامه با کیفیت عالی - مجموعه کامل با پشت صحنه

دوربین مداربسته بیسیم مینیاتوری

اهدای عضو یعنی اهدای زندگی

کانال نت گشت

كاربران آنلاین

ما 122 میهمان آنلاین داریم
خبر خوان سایت نت گشت
RSS 2.0

ورود كاربر





هنوز ثبت نام نكرده اید؟ عضویت در سایت
مروارید عشق شانه آسان جادویی اسپری پنچرگیری
چسب لاغری ایزی کپچر - easy capture موچین چراغدار

عکس شیلا خداداد در لباس عروس
چهارشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۹۰ ساعت ۱۱:۲۱ قبل‏ازظهر
  [جزئیات]...      عکس زیبایی از محمد رضا گلزار در مکه مکرمه
دوشنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۰ ساعت ۰۱:۳۷ قبل‏ازظهر
  [جزئیات]...      عکس های سیبل کن، خواننده ترک از جوانی تا امروز
چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۹۴ ساعت ۰۸:۰۱ قبل‏ازظهر
  [جزئیات]...      رویا نونهالی در شکل و شمایلی متفاوت
پنج‌شنبه ۰۸ دی ۱۳۹۰ ساعت ۱۰:۲۰ قبل‏ازظهر
  [جزئیات]...      عکس های شخصی لیندا کیانی در سفر به برزیل
یك‌شنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۴ ساعت ۰۵:۵۳ قبل‏ازظهر
  [جزئیات]...      

واقعياتي در مورد سوتي احمدي نژاد!! توليد انرژي هسته اي در خانه توسط دختر 16 ساله

ارزیابی كاربر: ONONONOFFOFF / 14
ضعیف عالی 

دکتر احمدی‌نژاد، چند سال پیش برای نشان دادن پیشرفت جوانان ایرانی، از تولید انرژی هسته‌ای در آشپزخانه توسط یک دختر ۱۶ ساله سخن گفته است این گفته در طول این سال‌ها باعث شده احمدی‌نژاد در محافل مختلفی تمسخر شود، و ايشان هم به روال گذشته هيچگاه در مقام دفاع بر نيامدند و من هم مانند شما گمان مي كردم حتمآ حرفي بوده از روي اشتباه گفته شده آخر مگر ممكن است در خانه بدون نيروگاه و غيره انرژي هسته اي توليد كرد؟! اما ...

وبگاه fusor.net روش توليد انرژي هسته اي را بدون آزمايشگاهها و نيروگاه هاي مجهز حتي در منزل و يا مانند همين دختر خانم 16 ساله در آشپزخانه به تفصيل توضيح داده و گويا در اين سالها همه كساني كه فيلم دكتر احمدي نژاد را در اينترنت با انواع تيترهاي سوتي و خيالات و ... منتشر مي كردند از ناداني خودشان بوده.

دستگاهی ساده و ارزان‌قیمت برای همجوشی هسته‌ای! جود دارد كه این دستگاه که Fusor نام دارد و ما فعلاً معادل فارسی «همجوشار» را برای آن انتخاب می‌کنیم یکی از سازوکارهای مختلفی است که برای انجام واکنش همجوشی هسته‌ای پیشنهاد شده است. مقدمه‌ای بر همجوشی هسته‌ایهمان‌طور که احتمالاً در کتاب‌های علوم راهنمایی و فیزیک دبیرستان خوانده‌اید، دو نوع واکنش هسته‌ای وجود دارد: شکافت هسته‌ای و همجوشی هسته‌ای. در شکافت هسته‌ای، هسته‌ی عناصر سنگین مانند اورانیوم شکافته می‌شود تا از آن انرژی هسته‌ای به دست آید. در همجوشی، هسته‌های عناصر سبک نظیر هیدروژن به همدیگر «جوش می‌خورند» و انرژی هسته‌ای تولید می‌کنند. در حال حاضر روش رایج برای تولید انرژی هسته‌ای در نیروگاه‌ها، شکافت است. با این که همجوشی هسته‌ای منبع انرژی ستارگان و از جمله خورشید است و بنابراین حیات بشر و سایر جانداران به طور غیرمستقیم به آن وابسته است، تولید انرژی کنترل شده از همجوشی هسته‌ای برای استفاده‌ی عملی توسط بشر، فعلاً در حد آرزو باقی مانده است. تولید انرژی زیاد از همجوشی هسته‌ای عملاً فقط در بمب‌های هیدروژنی کاربرد عملی پیدا کرده است و هنوز بشر قادر به کنترل این انرژی برای تولید برق نیست. پروژه‌ی بین‌المللی و چندمیلیارددلاری «ایتر» که تعدادی از کشورهای پیشرفته از آن حمایت مالی می‌کنند، یکی از مهم‌ترین پروژه‌هایی است که امید است در دهه‌های آینده این مشکل را حل کند. مزیت همجوشی هسته‌ای نسبت به شکافت هسته‌ای این است که ماده‌ی اولیه‌ی آن به صورت تقریباً نامحدود وجود دارد: هیدروژن تشکیل‌دهنده‌ی آب دریا. این در حالی است که برای شکافت نیاز به اورانیوم هست که فلزی نسبتاً گران‌قیمت و کمیاب است و باید از معادن خاص آن استخراج شود و ممکن است در آینده مانند سوخت‌های فسیلی به اتمام برسد. همچنین همجوشی برخلاف شکافت، پسماند رادیواکتیو تولید نمی‌کند. همجوشار (Fusor) چیست؟سازمان‌های تحقیقاتی، دانشمندان و مخترعان از چند دهه پیش در پی کنترل انرژی حاصل از همجوشی بوده‌اند. همجوشی هسته‌ای به صورت محدود در آزمایشگاه‌ها اتفاق افتاده است اما مشکلات فنی بسیاری وجود دارد که باعث می‌شود انرژی به دست آمده از آن، کمتر از انرژی مصرف شده باشد. برای انجام همجوشی هسته‌ای، یون‌های هیدروژن یا سایر عناصر سبک‌وزن (نظیر دوتریوم که ایزوتوپی از هیدروژن است و در آب معمولی دریا هم وجود دارد) باید به یکدیگر برخورد کنند تا یک عنصر سنگین‌تر (مانند هلیم) بسازند. از آنجا که این یون‌ها بار مثبت دارند، نمی‌توانند به راحتی به یکدیگر نزدیک شوند و همدیگر را دفع می‌کنند. برای غلبه بر این نیروی دافعه، باید این یون‌ها به شدت داغ شوند (در حد چند میلیون درجه‌ی سانتیگراد، دمای هسته‌ی خورشید یا بمب‌های هیدروژنی) که این کار طبعاً مشکل است. این روش در آزمایشهای تحقیقاتی رایج‌تر است و دستگاه‌هایی مانند توکاماک بر این اساس، یعنی داغ کردن توده‌ای از سوخت مورد نظر (مانند هیدروژن) تا چند میلیون درجه کار می‌کنند.اما روش دیگری که در همجوشار به کار گرفته می‌شود، بسیار ساده‌تر است. در این روش یون‌های سوخت به یک چاه الکترون (یک کره مشبک فلزی با بار منفی شدید) با سرعت بالایی جذب می‌شوند و در آنجا تعدادی از آن‌ها با یکدیگر برخورد کرده، واکنش همجوشی به وجود می‌آورند. این واکنش منجر به تولید نوترون می‌شود و واقعاً مقداری انرژی (هرچند اندک) تولید می‌کند اما چون برخی از یون‌های سوخت جذب کره‌ی مشبک می‌شوند (و از حفره‌های آن عبور نمی‌کنند) انرژی اولیه‌ی خود را از دست می‌دهند و به مرور واکنش متوقف می‌شود. بدین‌ترتیب انرژی هسته‌ای به دست آمده از انرژی‌ای که برای زنده نگه داشتن واکنش نیاز است کمتر است و این دستگاه هنوز مناسب تولید انرژی برای مصرف نیست. اما نکته‌ی بسیار جالب در مورد این دستگاه، سادگی ساخت آن است به طوری که با تعدادی از وسایل قابل تهیه از بازار مانند منبع ولتاژ قوی، پمپ خلأ، سیم جوش و مقادیری گاز دوتریوم، می‌توان آن را در منزل ساخت!

نقشه‌ی ساخت یک همجوشار

همجوشار در دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی توسط مخترع آمریکایی فیلو فانسورث (که قبلاً تلویزیون را اختراع کرده بود) اختراع شد و یکی از همکارانش به نام رابرت هیرش طراحی آن را بهبود داد. این دستگاه در ابتدا امیدهای زیادی را برانگیخت، اما به علت اقتصادی نبودن فانسورث نتوانست منابع ادامه‌ی کار خود را تأمین کند. کمیته‌ی انرژی هسته‌ای آمریکا نیز ترجیح داد روی توکاماک که یک اختراع روسی بود سرمایه‌گذاری کند. در سال ۱۹۷۱ فانسورث درگذشت و کار روی همجوشار عملاً متوقف شد. پس از مدت‌ها در دهه‌ی ۱۹۸۰، عده‌ی کوچکی از محققان پس از دیدن شکست دستگاه‌های بزرگ مثل توکاماک، مجدداً به کار روی همجوشار روی آوردند. این امر باعث شد به مرور گروه‌هایی از علاقمندان به این دستگاه‌ها شکل بگیرد و مقاله‌های زیادی برای علاقمندان به این موضوع نوشته شود. از اواخر دهه‌ی ۱۹۹۰ به این سو، علاقمندان، حتی تعدادی دانش‌آموز دبیرستانی جاه‌طلب و دست‌به‌آچار، در گاراژها و آپارتمان‌های خود نمونه‌هایی از همجوشار را ساخته‌اند. در ضمن هر چند هنوز هم همجوشار برای تولید انرژی مناسب نیست. اما توسط برخی شرکت‌ها به عنوان یک منبع تجاری تولید نوترون در بازار فروخته می‌شود.
وب‌گاه fusor.net وب‌گاه علاقمندان به این دستگاه است و اطلاعات زیادی در مورد آن، از جمله نحوه‌ی ساخت آن می‌دهد. این وب‌گاه همچنین تالارهای گفتگویی برای بحث دارد که علاقمندان می‌توانند تجربیات و نظرات خود را در آن در اختیار یکدیگر بگذارند. دو شکل زیر به ترتیب یک نقشه‌ی ساخت همجوشار (برگرفته از fusor.net) و نمونه‌ای از یک همجوشار ساخته شده توسط یک دانش‌آموز دبیرستانی (برگرفته از صفحه‌ی Fusor در ویکی‌پدیا) را نشان می‌دهند. (اگر خواستید این دستگاه را بسازید حتماً نکات ایمنی را به خصوص هنگام کار با منبع ولتاژ قوی رعایت کنید)

دانلود مجربات باقر

آخرین مطالب